هنوز از خاطرمان نرفته است که با سهل‌انگاری مدیران و برنامه‌ریزان، چگونه جان هشت نفر از تماشاگران بازی تیم‌های ایران و ژاپن گرفته شد. هنوز در یادمان هست چگونه در اثر فقر و بی‌امکاناتی کشور در سال 1381 و در جریان بازی تیم‌های پرسپولیس و شموشک در اثر فرو ریختن ورزشگاه شهید متقی نوشهر به چه شکل نزدیک به ده نفر کشته شدند تا پس از همه‌ی این جریانات آوار بر سر ورزش کشور خراب شود.

این هشدار زمانی جدی‌تر می‌شود که بدانیم در جریان مسابقه‌ی کشتی هفته‌ی قبل تیم‌های گل‌گهر و راه آهن خراسان در همین سالن، تنش‌های بسیاری به وجود آمد که در نهایت منجر به نیمه تمام ماندن بازی و محرومیت این تیم و شکل‌گیری یک نقطه‌ی سیاه در کارنامه‌ی ورزش استان منجر شد. اگر برای سالن امام علی سیرجان فکری نشود و اگر برنامه‌ریزی اصولی‌تری برای این مجموعه انجام نگیرد، فاجعه برای ورزش استان از کمین خارج می‌شود و رخ سیاه خود را به بدترین شکل نشان خواهد داد.

آن‌چه که ما در سیرجان دیدیم
مشخص بود به‌دلیل رقابت فشرده‌ای که دو تیم بی‌شکست لیگ برتر والیبال کشور یعنی تیم‌های پیکان و گل‌گهر در سیرجان داشتند شرایط این بازی متفاوت‌تر از قبل باشد. از همین رو گمان می‌رفت برای این بازی برنامه‌های ویژه‌تری در نظر گرفته شده باشد تا شرایط این رقابت تا حدود زیادی آرمانی شود که به‌دلیل نبود این برنامه‌ریزی‌ها، جو فوق‌العاده متشنجی در کنار این سالن برپا گشت. سالن 3 هزار نفری امام علی سیرجان در ساعت 13 بعدازظهر تکمیل شد، در حالی‌که بازی می‌بایست در ساعت 16 آغاز گردد. از این ساعت دو درب ورودی کوچک سالن بسته شد تا جمعیتی در حدود شش هزار نفر پشت درهای بسته باقی بمانند. این جمعیت برای ورود به سالن در چند نوبت با نیروی انتظامی به شدت درگیر شد که نیروی انتظامی مجبور به استفاده از اسپری‌های اشک‌آور و باتوم برقی خود شد و در مقابل تماشاگران نیز با پرتاب سنگ و آجر به سوی نیروی انتظامی واکنش خود را نشان دادند. سرانجام پس از درگیری شدید بین تماشاگران ایستاده پشت در و نیروی انتظامی، عده‌ای از تماشاگران خود را به پشت یکی از ورودی‌های سالن رساندند و این درب آهنی را از درون دیوار از جای در آوردند!!. در این لحظه که هنوز بازی آغاز نشده بود ناظر فدراسیون منتظر ماند تا در صورت هجوم تماشاگران به سالن، بازی را تعطیل کند که نیروی انتظامی با استفاده از شلنگ، تسمه و باتوم و اسپری‌های اشک‌آور به سرعت خود را مقابل آن درب رساند تا از ورود تماشاگران ممانعت کند. که در این لحظه تماشاگران اقدام به شکستن شیشه‌های ورودی سالن کردند و با نیروی انتظامی درگیر شدند که با دستگیری برخی از این افراد، جمعیت متفرق شد. با اضافه شدن یگان ویژه به نیروی‌های داخل ورزشگاه باردیگر کنترل برقرار گردید. با شروع بازی زمانی‌که برخی از مقامات تیم پیکان به همراه برخی از خبرنگاران قصد داشتند از درب ویژه به جایگاه راه یابند با جلوگیری برخی از نیروهای لباس شخصی موفق  ورود به سالن نشدند تا قبل از موعد سیرجان را ترک کنند!
هرچند از آمار رسمی مجروحین این اتفاقات آمار دقیقی مخابره نشده است اما شاهدان عینی از وجود برخی مصدومین در اثر هجوم جمعیت و درگیری با نیروی انتظامی خبر می‌دادند. هم‌چنین آمار دقیقی از تعداد نفرات بازداشتی این حادثه نیز اعلام نشده. به هرحال برگزاری مسابقه و عدم لغو آن سبب شد این اتفاقات خوشبختانه جنبه‌ی کشوری پیدا نکند. چراکه هفته‌ی قبل دیدار تیم‌های کشتی گل‌گهر و راه آهن خراسان به‌دلیل هجوم تماشاگران سیرجانی به داخل زمین و شکستن دوربین و تلویزیون داوران نیمه کاره باقی ماند تا این تیم سیرجانی با محرومیت تماشاگرانش هم مواجه شود. همه‌ی این رویدادهای انجام گرفته ظرف یک هفته نشان می‌دهد که فاجعه در کمین تماشاگران سیرجانی قرار دارد.
ضعف مدیریتی باشگاه
در راه به وجود آمدن این اتفاق می‌توان یکی از دلایل آن‌را به ضعف مدیریتی باشگاه ارتباط داد. زمانی‌که باشگاه گل‌گهر برای این بازی مهم کارت ویژه‌ای را برای میهمانان و خبرنگاران صادر نکرد، نگرانی را در دل همه ایجاد کرد که در نهایت این نگرانی با ضرب شتم کمال جوانمرد رییس اداره‌ی کل تربیت بدنی استان برای ورود به ورزشگاه و سایر میهمانان و عدم اجازه ورود به خبرنگاران این ضعف آشکار گردید. البته گمان می‌رفت مدیریت باشگاه گل‌گهر با خرید حق پخش مستقیم این بازی از تلویزیون، و با نمایش زنده این بازی مهم از شبکه‌ی استانی از هجوم تماشاگران بکاهد که این امر نیز صورت نگرفت. هم‌چنین در ناهماهنگی‌هایی که بین مسوولین باشگاه، نیروی انتظامی و مسوولین سالن دیده می‌شد، مشخص می‌گردید که برای برگزاری این بازی کوچک‌ترین جلسه و برنامه‌ریزی بین این نهادها صورت نگرفته بود تا این بازی به بدترین شکل خود برگزار شود.
و در نهایت یک ضعف بزرگ برای مدیریت باشگاه و کارخانه‌ی گل‌گهر و به طور کل مجموعه‌ی ورزش استان... چرا شهری همانند سیرجان که سه تیم در رقابت‌های لیگ برتر دارد نباید از یک سالن مناسب برخوردار باشد؟! همه‌ی این اتفاقات و حوادث تلخ تنها یک علت دارد و آن کمبودهایی است که سالن ورزشی امام علی دارد. اکنون که سیرجان از لحاظ فنی تیم‌هایی دارد که می‌تواند نزدیک به هفت تا هشت هزار نفر را به سالن بکشاند، از لحاظ سخت افزاری بسیار فقیر است تا در بازی‌های بزرگ، به این شکل با مشکل مواجه شود. برای این‌که از این دست اتفاقات و یا حوادثی تلخ‌تر از این روی ندهد، دو راه پیش روی مسوولین قرار دارد. یا این‌که تیم‌های خود را به قدری ضعیف کنند تا همانند تیم بسکتبال گل‌گهر تماشاگران را از خود فراری دهد و یا این‌که سالن و ورزشگاهی در خور شان تیم‌ها و مردم سیرجان بسازد. که با توجه به بنیه‌ی مالی خوبی که از کارخانه‌ی گل‌گهر سراغ داریم ، توصیه می‌کنیم راه دوم را برگزینند تا خیانتی به مردم سیرجان و استان نشده باشد.
بازهم تاکید می‌کنیم اگر برای این مسابقه یک فاجعه‌ی بزرگ رقم نخورد تنها به خوش‌شانسی مسوولین و نجابت بیش از اندازه‌ی مردم و تماشاگران سیرجانی باز می‌گردد. روی دادن دو اتفاق تلخ آن هم در مدتی کمتر از یک هفته نمی‌تواند برای باشگاه گل‌گهر، ورزش استان و سایر نهادهای مربوط چندان جالب باشد. پیش از آن‌که اتفاق بدتری رخ دهد مسوولین باید دست به کار شوند و گرنه همان‌طور که حسرت خوردن مسوولین در پایان بازی ایران و ژاپن و هم‌چنین پرسپولیس و شموشک دردی را برای خانواده‌ی قربانیان دوا نکرد، در این‌جا هم مسلما دردی را چاره نمی‌کند!