نگارستان:  یک نشریه محلی که از چندین ماه پیش با هدف انتخابات راه اندازی شده و با بکارگیری چند جوان و نوجوان از بدو انتشار ناشیانه فرهنگ مردم این شهر را نشانه رفته، هر هفته در ستون به اصطلاح طنز خود با کلماتی چون منقل، شیره، سوزاندن، ذغال، لم دادن و... یک کلاس آموزش برای مخاطبین خود به راه انداخته است. دست بر قضا مدیر مسوول این نشریه یک فرهنگی بازنشسته و استاد تاریخ! و صاحب امتیاز و گرداننده آن نیز یک پزشک متخصص و کاندیدای این دوره انتخابات مجلس است که مثلاً قرار است اگر! رأی بیاورد نماینده مردم هم بشود! این آقا که چند رقیب قدرتمند مقابل خود می بیند برای جبران فاصله خود با رقبا چاره را در تخریب تابلووار آنها دیده و در حالی که برای عوام فریبی جایی نوشته بود «درود بر مخالف من» اما مخالفین ...

و رقبای خود را با زشت ترین و بدترین توهین های آشکار مواجه ساخته است.

از زننده ترین نوشته های این نشریه که طنز را با لودگی اشتباه گرفته، می توان به دو سه شماره اخیر آن اشاره کرد که در آن نوشته «ما ذغال را جایی می اندازیم که بسوزد اما نتوانند جای آن را نشان دهند». این آقا و نویسنده جوان این ستون که اتفاقاً پدر هنرمندی دارد توضیح نداده اند که چگونه به این مهارت رسیده اند!. حال با این توصیف ضمن یک «چشم روشنی به جامعه مطبوعات» برای ورود نشریات آموزشی از نوع جدید به هیأت محترم نظارت بر انتخابات نیز پیشنهاد می کنیم ضمن دعوت از این گونه نامزدهای نابغه بیش از پیش به صلاحیت هایی مهارتی  و اخلاقی آن ها پی ببرند. اگر چه برخی ها معتقدند به خاطر اندک بودن مخاطبین نشریاتی از این دست نباید نگران بدآموزی آنان بود اما واقعیت این است که همان تعداد اندک نیز از تفکر حاکم بر این گونه نشریات اظهار تأسف می کنند.

نمونه زیر یکی از همین اظهار تأسف هاست که از طریق ایمیل به دست مان رسیده است: 

 فرهنگ »شیره کش خانه« مدتی است که در ستونک به اصطلاح طنز یک نشریه جدید با کلماتی از قبیل «کشش و کشیدن» آموزش داده می شود و دست اندرکاران این نشریه می خواهند از این طریق حرف و نظرات شخصی خود را منتشر نمایند.

متولیان فرهنگ شهر نیز یا این نشریه به دستشان نمی رسد و یا اگر می رسد خود را به کوچه علی چپ می زنند. آنها نمی دانند یا نمی خواهند تذکری از روی احساس مسئولیت به جوانک های جویای نان! و نام! بدهند. شما و دیگر مطبوعات محلی هم که صحیح نمی دانید خود را درگیر جوابیه های مطبوعاتی کنید. خودشان هم گوشی برای شنفتن ندارند، پس این وسط تکلیف ما چیست؟
فرزند 15 ساله من هم که اهل مطالعه است و همه نشریات را با دقت و وسواس می خواند، جدا از پیام این ستون (نفس کش خونه همایونی) چه چیزهایی می خواهد یاد بگیرد؟ حتماً لذت محفل این چند جوانک را !!!