بام کویر" یکی ازعادت‌های بد برخی از شهروندان که کما بیش از زمان‌های قدیم باقی مانده است عادت «تف کردن» در خیابان است. خیلی وقت‌ها شده که در پارک‌ها پیاده‌رو یا هر مکان عمومی دیگر مشغول راه رفتن هستی که ناگهان اول صدایی گوش خراش می‌شنوی و بعد... این عادت بیشتر در بین آقایان رایج است و البته مسن‌ترها در این زمینه تبحر بیشتری دارند. اما جوان‌ترها هم این عادت دیرین را ادامه داده‌اند و البته خیلی از پسرهای کم‌سن و سال نیز که این حرکت را نشانه‌ای از مرد بودن می‌دانند به تقلید از پدرها و برادران خود در کوچه و خیابان «تف» می‌کنند.«تف کردن» در خیابان علاوه بر این‌که یک عمل غیربهداشتی است تصویر بسیار نازیبا و تا حدی چندش‌آور را پیش روی دیگران رهگذر قرار می‌دهد. این قضیه و این عادت بد از معدود جریاناتی است که نمی‌توان برای رفع آن دست به دامن مسوولان شد و توقع داشت برای آن موانع قانونی و جریمه وضع شود. پاک کردن این تصویر نازیبا در خیابان تنها از عهده‌ی شهروندان بر می‌آید. تجربه نشان داده است که قانع کردن مسن‌ترها برای ترک این‌گونه عادات کار چندان ساده‌ای نیست چرا که این افراد قویا معتقدند که «ترک عادت موجب مرض است» و نتیجه بحث قطعا به جدل و نهایتا جمله‌ی «به تو مربوط نیست» و « تو دیگر برای من آدم شده‌ای!» ختم می‌شود. اما شاید بتوان جوان‌تر را راضی کرد که این کار اصلا در شان و در کلاس یک انسان متمدن و یک شهروند قرن 21 که با پدیده‌ی «دستمال کاغذی» آشناست نمی‌باشد.البته در مورد کوچک‌ترها باید قاطعیت بیشتری به خرج داد و حتی باید از روش‌های توبیخ و تنبیه نیز استفاده کرد تا مطمئن شویم این عادت مثل ویروس به نسل بعد منتقل نمي‌شود. و در آخر یک نکته به بزرگ‌ترهای مهربان که مي‌گویند «به تو چه!». به من و ما مربوط است که شما تف می‌کنید چرا که ما بیننده‌ی صحنه‌ی زننده تف کردن شما بد خیابان و پیاده‌رو هستیم...